Ně, mój luby

Dolnoserbski pšawopis - cesto diskutěrowany. How pokazka staršeje warianty z Biblije 1868 w Šwabachskem pismje.

W prjatkowanju serbskeje namšy swětkownego pónjeźela jo gronił faraŕ Cyril Pjech mjazy drugim, až jo za někotarych luźi narěcny problem wšakorake słowa na zachopjeńku pisaś z „w“ abo z „h“ (na pś. wutšoba abo hutšoba) problem pšaweje wěry.

Togodla jo wózjawił, až kupka „Serbska namša“ jo se rozsuźiła za kompromis, gaž wudawaju Serbske spiwarske, nježli až nejslědnjejšy ewangelski Serb Dolneje Łužyce njewumrějo. Wersija z łatyńskimi pismikami buźo: „Z wutšoby chwalim Kněza“ a šwabachska wersija buźo: „Z hutšoby chwalim Kněza“.

Pśi tom pśiźo mě anekdota z iransko-francojskego filma „Słodk wišnje“ do mysli:

Pśiźo pacient ku gójcoju: „Och, kněz duchtaŕ, som zawěsće wjelgin chóry. Gaž z pokazarjom dotyknu brjuch, pón ten mě bóli. Gaž z pokazarjom dotyknu nogu, pón ta mě bóli. Gaž z pokazarjom dotyknu głowu, pón ta mě bóli. Och, kněz duchtaŕ, som zawěsće dospołnje chóry“. Na to jo wótegronił gójc: „Ně, mój luby. Waš pokazowaŕ jo złamany.“