Móšk njeličomnych kćenjow

Nalěćo kroči w dołhim słónčnym płašću po kraju a přihotuje z přemóžacej lubosću přichad mejskeje kralowny. Hdźež so dótknje, wočinjeja pupki swoje mjezwoča a so wjesele zasměja. Šěre pola přikrywaja so dostojnje ze žołtym swjedźenskim płašćom. Tež skromne łuki wotućejo so drasća žołte suknički a bluzki natkane z drobnych husacych kwětkow.

Naha, błuznata skora sadowcow pyši so ze sněhběłym móškom njeličomnych kćenjow a tamne štomy, zo njebychu so hańbować trjebali, sej młódne lisćo přadu. Młoda brěza je so do čerstweho zeleneho zahladała a wupěra so kaž nowa modowa přehladka.

Zahrajkany šat ju lubje wokoło běłeje zwjaznicy majka. Zahrody pjelnja so z hordymi čerwjenymi a žołtymi keluchami a druhdy so jim spłóšiwa módrinka přidruži, w kotrejž wotbłyšćuje so krasnosć jasneho nalětnjeho njebja. Pod lěskami skromne běłe hwězdźički něžnu fijałku witaja. Mjetelčki so w hrě pisanosće zhubja, a spochi swój spěw zynčo noša pčołki zasłužene mjeno pilnosće. Cuni wětřik zawidźi ptačkam hibićiwosć spěwa, z kotrymž wotućenje přirody chwala.

Njelětnje wětrješko pak znošuje próšk płódnosće nad polemi a na swojimaj rukomaj přichod zawěsćuje. Hišće zymynjerjane kućiki nalětnja wóń spřijomni. Zemja zas wotuća! Njepócćiwa so womłodźa, sej swoje rany wobala z nowym žiwjenjom.

Stup won do nalěća! Začuwaj nowu móc a wotewr wšitke zmysły, přetož to, štož tule wopisam je jenož miknjeńčko toho, štož će wonka wočakuje!